Immersyjny eksperyment muzyczny, w którym percepcja dźwięku, reakcje nerwowe i rezonans harmoniczny łączą się, tworząc unikalne doświadczenie kształtowane przez słuchaczy – ukazując świat rozumiany poprzez wibrację, fluktuację i harmonię.
Grupa VoiceLab: Agnieszka Ćwieląg, Monika Niedźwiedzka, Małgorzata Wrzosek, Zuzanna Dobrzańska, Klaudia Maszka Ziemkiewicz, Bartłomiej Mikuła, Robert Zbela, Marta Łowiejko, Kate Ryan, Aleksandra Kotecka, Tomasz Wierzbowski
Liderzy: Aleksandra Kotecka, Tomasz Wierzbowski
Eksperymentalny projekt muzyczny, podejmujący dialog z historycznymi paradygmatami percepcji dźwięku, w którym indywidualna percepcja dźwięku oraz reakcje na zjawiska harmoniczne, podejmowane przez układ nerwowy, stanowią przestrzeń, w której tworzy się ostateczny kształt dzieła, unikalny dla każdego z odbiorców.
Tkanki harmoniczne performansów muzycznych przeplatają głosy chóru polifonicznego z gęstą tkanką syntetyczną tworzoną przez nierównomiernie temperowane syntezatory, łącząc się z nimi w zastanej akustyce w koherentną całość, z której nie można wyodrębnić poszczególnych elementów.
Odbiorca jest pozostawiony wobec ciągłej zmienności składowych – pulsujących struktur, w których to jego wrażliwość tworzy znaczenia, ponieważ nasz mózg nieustannie szuka struktur i sensów, odszyfrowuje rzeczywistość, jest w ciągłym procesie analizy i syntezy; między wypowiedzianym, wysłyszanym, a powidokiem.
Umysł dopowiada wiele brakujących informacji. Można to zaobserwować szczególnie w ciemności. Stymulacja wzrokowa składa się na 70% bodźców, jakie przetwarzamy na co dzień [przypis]. Mózg jest na tyle uzależniony od tego rodzaju stymulacji, że kiedy zostaje jej pozbawiony, kompensuje, naddaje, dopowiada.
Czytamy świat poprzez jego zmienność. Każdy bodziec to fala, a fala (czy to akustyczna czy elektromagnetyczna) to zaburzenie. Tylko poprzez nią jesteśmy w stanie zrozumieć cokolwiek ze świata, odkodować go, każdy na swój sposób.
Na podstawie bodźców dźwiękowych odczytujemy lokalizację dźwięku (określenie położenia jego źródła), a także – poprzez przetwarzanie alikwotów, odczytujemy barwę głosu. Choć pozornie alikwoty nie są dla nas istotne, mózg jest nastawiony na dekodowanie informacji zawartych w szeregu harmonicznym, a zdolność tę nabywamy jeszcze w życiu płodowym, kiedy uczymy się rozpoznawać barwę głosu matki (psychologia ewolucyjna). Przykładem potwierdzającym tę zdolność odcyfrowywania rzeczywistości przez pryzmat dźwięku jest zjawisko brakującej częstotliwości podstawowej: gdy ton podstawowy zostanie wyłączony, i tak jest odbierany jako wrażenie słuchowe, uzupełnione przez mózg na podstawie dalszych składowych harmonicznych. Rozumiemy świat poprzez harmonię.
Jednym z utworów wykonanych podczas koncertu była kompozycja autorstwa Tomasza Wierzbowskiego, powstała w ramach projektu „Kabir”, objętego wsparciem Stypendium Artystycznego Prezydenta Wrocławia.
